جايزه گنكور، معتبرترين جايزه ادبي فرانسه

prix Gonecourt

گنکورقدیمی‌ترین، مشهورترین و بحث برانگیزترین جایزه ادبی فرانسه است که هر سال در ابتدای ماه نوامبر به یکی از کتاب‌های داستانی که در همان سال منتشر شده ، اهدا می‌شود. این جایزه صد سالگی‌اش را در سال 2003جشن گرفت. گنکورمهم‌ترين جايزه ادبي فرانسه است كه به نام دو برادر «ادموند لويي آنتوان دوگنكور» و «ژول آلفرد هوت دوگنكور» نام‌گذاري شده است. این جایزه در پی وصیت ادموند دو گنکور، نویسنده و مورخ فرانسوی در سال ۱۸۹۶ برای یادبود برادرش ژول بنیان گذاشته ‌شد. اين دو برادر، هر دو از نويسندگان مشهور فرانسه بودند كه آثار مشترك بسياري داشتند و دو نويسنده سنت‌شكن بودند که طبق معيارهاي سنتي و سخت جامعه آن روز فرانسه به عنوان نويسندگاني ساختارشكن و غيرمألوف شناخته مي‌شدند. خواست آنها از بنيان اين جايزه حمايت از نويسندگاني بود كه اثري نو به ادبيات فرانسه وارد مي‌كنند.

وجیزه های طنز آمیز از طنزپرداز و بازیگر معاصر فرانسوی «کولوش»

Coluche ou Michel Gérard Joseph Colucci(1944-1986

* راست انتخابات را بُرد ، چپ انتخابات را بُرد . پس فرانسه انتخابات را چه وقت می برد؟

* قدرت به چه دردی می خورد، چنانچه از آن سؤ استفاده نشود.

* هر کس به فکر کار است :حکومت به فکر کار است ، رئیس جمهور به فکر کار است ، به خصوص کار خودش.

* فرانسوی ها! امسال سال بسیار خوبی است. وضع کشور نسبت به سال آینده بهتر است.

* آزادی واژه ای است که دور جهان را گشت و دوباره برنگشت.

* در کوچه اگر پلیس را می بینید، معلوم است که خطری نیست. چنانچه خطری باشد، پلیس آنجا نخواهد بود.

پاريس و تائيس

شعري ازنادر نادر پور

باز آمدم به شهرِ شگفتى كه آسمان

چون سقفِ كُهنه بر سر او چِكّه مى كند.

شهرى كه رودخانه آيينه وارِ او

ـ تا پاسخى به دشمنىِ آسمان دهد ـ

تصويرِ ابرها را صد تكّه مى كند.

شهرى كه در حراجِ بزرگِ غريزه ها

زن را به چند سكّه ناچيز مى خَرَد

آنگاه، نقشِ چهره او را ـ فرشته وار ـ

زينت فزاى نيمرخِ سكّه مى كند.

شهرى كه از فراز چو در او نظر كنى:

مردابِ راكدى است كه بعد از سقوطِ سنگ

امواج او چو دايره هايى مكرّر است.

به کشیشی که مرا کافر می خواند

کافر ؟ یک بار برای همیشه حرف یکدیگر رابفهمیم

جاسوسی و جستجو در روح من ، گوش فرادادن

نگاه از روزنۀ کلید عمق

باطن من و کاوش در این که ظن و گمانهای من تا کجا می رود

سراغ گرفتن از دوزخ و نگاه به دفتر اسامی من

برای دیدن آنچه انکار می کنم یا آنچه بدان اعتقاددارم

این زحمت بیهوده را بردوش مکش . ایمان من

ساده است و برایت می گویم . من روشنی صادق را می پرستم.

اگر پای مردکی با ریش بلند و سفید

به نوعی یک پاپ یا امپراتوری نشسته

برتخت در میان است ، همان که در تئاتر آنرا صفه می گویند

در میان ابر غلیظ ، یا پرنده ای روی سر

در دست راستش فرشته ای مقرب و در سمت چپش یک پیامبر

بین دستان پسر پریده رنگ سوراخ شده با میخ

واحد و تثلیث گوش فراداده به چنگ ، خداوند حسود