از پاریز تا پاریس ؛ خاطره ای از استاد باستانی پاریزی

برای اینکه متوجه شوید که عوامل گستردگی فرهنگ در دنیا چه کسانی و چه نیروهایی هستند- خدمتتان عرض می کنم که مرحوم سید احمد هدایت زاده پاریزی (معلم کلاس سوم و چهارم من)، روزها، ساعتهای تفریح مدرسه می آمد روی یک نیمکت، در برابر آفتاب، زیرهلالی ایوان مدرسه – که پدرم ساخته بود – می نشست و صفحاتی از بینوایان ویکتور هوگو را برای پدرم می خواند – و پدرم- هم چنانکه گویی یک کتاب مذهبی را تفسیر می کند- آنچه در باب فرانسه و رجال کتاب بینوایان می دانست و از این و آن – خصوصا شیخ الملک – شنیده یا خوانده بود – به زبان می آورد- و من نیز که نورسیده بودم در اطراف آن ها می پلکیدم و اغلب گوش می کردم.

تدریس زبان سوم(فرانسه) در دبیرستان البرز

از

خاطرات محمد علی مجتهدی؛ رئیس دبیرستان البرز(1357-1323)

 یک کار دیگری هم کردم که این هم باز در سایر مدارس نبود. معتقد به این بودم که محصلین دبیرستان البرز وقتی فارغ التحصیل می شوند، چون در دانشگاه های ما جا به حد کافی نیست، یا پدر و مادر دل شان نمی خواهند اینها در ایران تحصیل کنند. می فرستند خارج. برای دانش آموزانی که انگلیسی بلدند، دو جا بیشتر نیست: یکی انگلستان، یکی آمریکاست. اگر این دو جا اینها را نپذیرفتند یا در این دو مملکت اینها موفقیت تحصیلاتی پیدا نکردند، کجا بروند؟ چه کار کنند؟ بهتر اینکه من اینها را وادار کنم یک زبان دیگری هم یاد بگیرند. بر خلاف برنامه مصوبه وزارت آموزش و پرورش زبان فرانسه را در سیکل دوم دبیرستان البرز من اجباری کردم.