فرانسه

مؤسسه ملی زبان ها و تمدن های شرقی (اینالکو)

Institut National de Langues et de Civilisations Orientales (INALCO)

انستيتوي ملي زبانها و تمدنهاي شرقي (INALCO) تغيير نام يافته همان مدرسه زبانهاي شرقي است. دانشگاه اينالكو ده هزار دانشجو دارد و نود و سه زبان در این دانشگاه تدریس می شود. نصف این ده هزار نفر فقط پنج زبان چینی، عربی، ژاپنی، روسی و عبری را می خوانند و پنج هزار دانشجوي ديگر در هشتاد و هشت زبان باقی مانده تحصيل مي كنند. در حال حاضر حدود صد و پنجاه نفر در رشته ادبیات فارسی در سه مقطع لیسانس، فوق لیسانس و دکترا به طور رسمی ثبت نام کرده اند. آموزش زبان فارسی در دوره لیسانس ، دروس ادبیات کلاسیک و ادبیات معاصر در مقطع فوق لیسانس تدريس مي گردد، و بيش از پنج نفر هم در مقطع دکترا مشغول نوشتن پايان نامه هستند. مسؤولیت این مؤسسه اینک با ژاک لـُگران ، متخصص زبان مغولی است.

نگاهي مختصر به تاريحچه اينالكو

روابط  سیاسی و بازرگانی فرانسه با عثمانی و ایران نیازمند مترجمانی در سفارت ها و کنسولگری های فرانسه در این کشورها و سياستمداراني آشنا به زبان های  شرقی (ترکی، عربی و فارسی) بود . بر اساس مصوبه ۱۶۶۹، و به منظور تربیت چنین کارگزارانی، کلبر تصمیم گرفت تا هر سه سال یک بار، شش جوان فرانسوی برای فراگیری زبان های شرقی به صومعه راهبان استانبول و اسمیرنه فرستاده شوند. بنابراين مدرسه عالی زبان های شرقی یا مدرسه السنه شرقیه، در سال ۱۷۹۵ پایه گذاري شد.

انقلاب ۱۷۸۹ فرانسه سبب پراکندگی و ترک خدمت این دیپلمات ها شد. در سال ۱۷۹۰ ایده تأسیس مدرسه زبان های شرقی از سوی لوئی- ماتیو لانگله  ، که خود زبان های فارسی و عربی را در کالج دو فرانس آموخته بود، طرح شد. سرانجام کنوانسیون در۳۰ مارس ۱۷۹۵در پی  تصویب قانونی، مدرسه ای عمومی برای آموزش زبان های زنده شرقی در کتابخانه ملی، تاسیس شد و کار خود را با  سه استاد زبان های عربی ، ترک و تاتار، و فارسی آغازکرد.

مصوبه ۱۸۶۹ نیز هدف از آموزش های مدرسه ی زبان های زنده شرقی را «فراگیری خواندن، نوشتن و مکالمه زبان ها، و آموزش جغرافیای سیاسی و تجاری کشورهایی که این زبان ها در آن متداول است، به دانشجویان» معرفی می کند. از سال ۱۸۷۳ این مدرسه از ساختمان کتابخانه ملی منتقل، و از کتابخانه  ویژه ای برای مطالعات شرقی نيز برخوردار شد.

مدرسه ی زبان های شرقی، در سال ۱۹۱۴ به مدرسه ی ملی زبان های زنده ی شرقی  تغییر نام داد و جایگاه آموزشی ویژه ای یافت. جنبش دانشجویی ۱۹۶۸، مدرسه را به «مرکز دانشگاهی زبان های زنده ی شرقی»  تبدیل کرد؛ اما این نام دیری نپائید و سرانجام با مصوبه ی ۳ فوریه ی ۱۹۷۱، «مؤسسه ی ملی زبان ها و تمدن های شرقی» (اینالکو) به عنوان مؤسسه ی عمومی علمی- فرهنگی، وابسته به دانشگاه سوربن جدید (پاریس ۳) شکل گرفت.

این مؤسسه از سال ۱۹۸۵ مانند مؤسسه ی مطالعات سیاسی پاریس از جایگاه ویژه ی مؤسسه های علمی، فرهنگی و حرفه ای بزرگ زیر نظر وزارت آموزش ملی و تحقیقات برخوردار شد. هدف تازه ی آن، بر اساس مصوبه ی ۱۴ مه ۱۹۹۰، آموزش زبان، تاریخ، جغرافیا و نهادهای سیاسی، اقتصادی و اجتماعی کشورهای حوزه ی اروپای مرکزی و شرقی، آسیا و اقیانوسیه، افریقا و بومی امریکا تعیین شد.

اینک ۹3 حوزه ی زبانی و تمدنی، جانشین سه زبان آغازین شده اند و مؤسسه به تنهایی یا به همراه دانشگاه سوربن جدید (پاریس ۳)، دیپلم های ویژه یا ملی گوناگون سیکل های اول، دوم و سوم را اعطاء می کند. مدرسه دکتری آن، در زمینه ی مطالعات عالی آسیا و اقیانوس آرام، افریقائی، اروپائی-آسیائی و خاورمیانه و مدیترانه دانشجوی کارشناسی ارشد، دکتری و دستیاری می پذیرد. در حال حاضر، بیست مرکز مطالعاتی در زمینه های خاص زبان و تمدن های گوناگون، و ده بخش آموزشی-علمی: آفریقا، آسیای جنوبی، آسیای جنوب شرقی و اقیانوس آرام، چین، مطالعات عربي، اروپا-آسیا، اروپای مرکزی و شرقی، روسیه، زبان و تمدن ژاپنی، زبان ها و تمدن های عبری و یهودی، و زبان ها و تمدن های امریکائی، در اینالکو فعالیت می کنند؛ اما متاسفانه زبان فارسی و تمدن ایرانی از جایگاه آغازین خود افول کرده و از مرکز مطالعاتی مستقلی در آن بی بهره است؛ هرچند در کنار فارسی، گویش های آذری و کردی نیز در آن تدریس می شوند.

آدرس انستيتوي ملي زبانها و تمدنهاي شرقي: http://www.inalco.fr/